“Always be closing!”
Deze beroemde en beruchte quote uit de film Glengarry Glen Ross (1992) staat voor een salescultuur van hebzucht, druk en toxiciteit. Een wereld waarin liegen en bedriegen is toegestaan om te scoren, briljant vertolkt door o.a. Al Pacino, Jack Lemmon en Alex Baldwin.
Gelukkig weten we inmiddels beter. Sales kan ook anders.
Ik filmde de lancering van het boek van Klaas Kroezenk: SALES – OPRECHT & ONTSPANNEN. Van klant naar fan: meer omzet met minder stress Zijn filosofie is het tegenovergestelde van ‘ABC’, en het werkt. Op zijn boeklancering interviewde ik vijf klanten en wat bleek? Allemaal ambassadeurs van zijn aanpak!
Ik ben er trots op dat ik Klaas al langer help zijn verhaal te vertellen, onder andere via een videoreeks en zijn online training ‘Sales Excellence’. We delen dezelfde visie: Story is King.
Benieuwd wat een expert in ‘oprecht & ontspannen sales’ van mijn werk vindt? Dat vertelt Klaas je zelf in deze video.
Wil je weten wat mijn aanpak voor jou kan betekenen?
Mail me op: henkjan@broadcastyourbusiness.nl
Ik beloof dat het een oprecht en ontspannen gesprek wordt.
“Sometimes, all it takes is one critic to champion your film, and suddenly, doors open.” Het is een citaat van regisseur Guillermo del Toro (o.a. Pan’s Labyrinth, The Shape of Water, Pinokkio).
Het zette me aan tot iets nieuws; een van de spannendste dingen om te vragen aan een opdrachtgever: “Zou je voor de camera willen vertellen hoe je de samenwerking ervaart?”
Ik vroeg het als eerste aan Frans Kok, Hoofd Communicatie bij Nationaal Media Onderzoek (NMO). Voor hem en zijn team produceer ik sinds 2021 video’s en webinars. En werken met Frans en zijn team is telkens een feest – dat is míjn referentie over hen.
Wat Frans over mij en mijn werk zegt? Dat verklap ik niet; geen spoilers hier! Bekijk de video en ontdek het zelf.
En als je daarna denkt: mijn deur staat voor je open, dan kom ik graag langs om te praten over jouw video- of webinarplannen.
In 1987, het jaar dat ik voor een stage naar Amsterdam verhuisde, verscheen MTV Europe op de Nederlandse buis. Urenlang keken mijn huisgenoot en ik naar videoclips. Geïnspireerd door die eindeloze stroom muziek en beelden, doken we de huiskamer in om liedjes te maken op een ontstemde piano. Pas als de bovenbuurman met een bezemsteel op zijn vloer bonkte, sloten we de klavierklep.
🎸 Naast de piano hadden we gitaren. We namen een demo op vol Engelstalige nummers die in onze oren verrassend internationaal klonken. Gewapend met die demo en een flinke dosis jeugdige overmoed stapte ik tijdens een vakantie in New York het kantoor van Island Records binnen, het label van o.a. U2 en Grace Jones.
“Can I talk to the A&R manager?” vroeg ik bij de receptie.
“No.”
“But I came all the way from Holland.”
“Sorry, still no.”
“Can you at least give him this demo?”
“Sure.”
Ik wacht nog steeds op een telefoontje.
Muziek ging het niet worden, maar video wel. Geen clips, maar corporate content, altijd met een sterke soundtrack. 🎥 Muziek en beeld versterken elkaar. Dat weet iedere artiest, maar ook iedere marketeer en communicatieprofessional.
Wil je een video die emotie oproept? Laat muziek op maat componeren en monteer op dat ritme. In Hollywood wordt niet voor niets 10 tot 15% van het filmbudget aan de soundtrack besteed. Dat zou voor bedrijfsvideo’s ook een gouden regel moeten zijn; de impact is onvergelijkbaar met doorsnee stockmuziek.
Toch bleef muziek altijd kriebelen. 🎶 Ik ben weer liedjes gaan schrijven, en soms is een nummer pas echt ‘af’ als het beelden heeft. Dan moet er een clip komen.
Voor onze nieuwste single ‘Amsterdam’ filmden we op de grachten, de Amstel en gingen we aan wal in de Jordaan. Het resultaat is een ode geworden aan de stad die 750 jaar jong is.
Tot mijn verrassing werd de clip binnen een maand 15.000 keer bekeken op YouTube. Voor mij het bewijs dat MTV jaren geleden het bij het rechte eind had: beeld 💟 muziek.
Klik hier om de videoclip van ‘Amsterdam’ te bekijken.
Picture this: een jonge vrouw zwierend op de fiets door de stad, met de iconische melodie van Toots Thielemans op de achtergrond. Onze opdrachtgever Wolters Kluwer wilde een video met een begin dat deed denken aan de Nederlandse filmklassieker Turks Fruit. En dan niet in Amsterdam, maar in Leiden.
Het doel? De Collegebundel promoten onder rechtenstudenten aan het begin van het studiejaar. 📚 De locatie? De rechtenfaculteit. 🏛️
Voor de hoofdrol castten we Britt, een actrice die zo de collegebanken in kon als eerstejaars rechtenstudent. En toevallig net zo jong en blond als Monique van de Ven in Turks Fruit.
Het verhaal was herkenbaar en eenvoudig: tentamenstress! Britt begint (te) laat met leren voor haar tentamen en wordt ook nog gestoord door een nogal aanwezige voice-over. En er zijn twee medestudenten die zonder de Collegebundel geen kans maken. Of Britt ze kan helpen.
Onze inbreng? Van script tot productie. We vertaalden de inhoud van de Collegebundel naar een verhaal dat studenten prikkelt en motiveert. 🎥
Een Gouden Kalf gaan we er niet voor krijgen, maar het resultaat voor Wolters Kluwer telt: de video wordt enthousiast ontvangen en bekeken door rechtenstudenten.
Wil jij ook content die jouw doelgroep in beweging zet? Laten we samen kijken hoe we jouw boodschap tot leven brengen – met of zonder Turks Fruit-knipoog.
Stuur een mail naar henkjan@broadcastyourbusiness.nl en ontdek wat we voor jouw communicatie kunnen doen. 📧
Britt, veel succes met je tentamens! 💪
Afgelopen zomer ging er een lang gekoesterde droom in vervulling. Samen met mijn gezin zat ik op tribunes bij de Olympische Spelen in Parijs. In een vol atletiekstadion zag ik o.a. Femke Bol en Lieke Klaver over de het paarse tartan snellen.
In het Team NL huis juichten we tijdens de huldiging van de roeiers en zagen we op grote schermen de mixed estafette team goud winnen. Het dak ging eraf.
Op straat hoorde ik opgewonden kreten en een Fransman liet mij op zijn smartphone meekijken hoe Teddy Riner judogoud won. Overal in de stad wapperden de Olympische ringen en op grote schermen kon je de wedstrijden live volgen.
Weer thuis ging het sportfeest door, want Worthy de Jong maakte de golden score bij 3X3 basketbal, en Sifan Hassan deed wat niemand voor mogelijk hield: na medailles op de 5 en 10 km won ze ook de marathon.
M’n vrouw riep: ‘Over vier jaar na LA!’
Grote kans dat Teddy Riner daar al is, want behangen met 7 gouden medailles wil hij Hollywood veroveren.
Bij de slotceremonie kregen we een voorproefje wat nu al de ‘Hollywood games’ worden genoemd. Tom Cruise – ‘always on a mission’ – kwam op zijn motor de Olympische vlag halen.
De wens om in 2028 naar LA te gaan, werd gevoed door de compilaties van deze spelen die ik in mijn mailbox ontving. Door de snelle montage en de strakke soundtrack ging ik ook fast forward. Ik heb al een appje gestuurd naar een vriendin van ons die in LA woont.
Mijn punt: maak op jouw B2B event de best mogelijk content voor het salestraject erna.
Waarom?
Op een B2B event werk je aan de relatie met je publiek/doelgroep.
In het traject daarna sluit je de deals.
Dat is allang bekend in corporate Nederland, maar in veel organisaties wordt er hard naar een B2B event toegewerkt, en na ‘a job well done’ is het door met de waan van de dag en het werk dat door het event is blijven liggen.
Dat is opmerkelijk, want je wilt de investering in je event terugverdienen. Content is dan een visuele aanjager van sales; het brengt je relatie terug naar jouw event, waar hij/zij is gefêteerd en inhoudelijk verrijkt. Dat zet de juiste toon om over business te praten.
Voor betaalde publieksevenementen, zoals de Olympische Spelen, is die content het begin van de ticketverkoop van de volgende editie.
Bij mij werkt het als een speer. Nog een keer kijken naar golden boy Harrie Lavreysen, de gouden hockeyteams, en die 24-jarige Zweed die met zijn polsstok over 6.25 sprong. Hij zegt dat hij nog hoger kan. LA here we come.
Wil je reageren of brainstormen over event-content als aanjager voor sales? Mail me dan rechtstreeks: henkjan@broadcastyourbusiness.nl
Een romcom op de werkvloer; dat klinkt in het Me Too tijdperk als explosief materiaal. Toch hebben we er eentje gemaakt en geen klachten gekregen. Sterker nog: we oogstten applaus.
Context: onderwerp van de video was het displaybeleid van een drogisterijketen. Voor wie niet meteen beeld heeft bij een display: het is een vaak kleurrijke kartonnen stellage waarop een leverancier producten laat zien. Het zijn vaak eyecatchers in het gangpad van een winkel.
De drogisterijketen wil dat leveranciers hun displays volgens vaste richtlijnen aanlevert. Dat stimuleert de verkoop en maakt het werk voor de winkelmedewerkers makkelijker. Win win dus.
Maar richtlijnen leveren zelden een leuke video op. Dus daar lag de uitdaging. Hoe zorg je ervoor dat display-richtlijnen leuk zijn om naar te kijken? Zo leuk dat leveranciers na het kijken naar de video die richtlijnen bovenaan hun ‘to do’ zetten.
De opmaat naar het antwoord werd door de opdrachtgever gegeven. Zij hoopten dat de liefde voor de display bij de leveranciers zou groeien. Dat zinnetje was genoeg inspiratie voor een romcom met als titel ‘Love at first sight’.
Script: in het begin zetten we de kijker op het verkeerde been. Dat is altijd goed om de aandacht te pakken.
Scene 1 – exterieur – plein bij winkelcentrum
Romantische muziek.
We vallen in een gesprek tussen twee vrouwelijke medewerkers (X & Y).
X: Ik zag hem en het was meteen wauw.
Y: Wauw?
X: Net als in een romcom… ‘Love at first sight’. Ik stond stil en viel als een blok voor hem.
Y: Waar was dat wauw-moment?
X vertelt dat het in een drogisterij aan de overkant was en vraagt of Y hem wil ontmoeten, want hij is er iedere dag. ‘Het is echt een standvastig, betrouwbaar type.’ Y is benieuwd en samen gaan ze de drogisterij binnen.
Daar blijkt het niet om een man, maar om een display te gaan. Een vloerdisplay waar klanten ‘wauw’ zeggen, om vervolgens het product op de display in het winkelmandje te leggen.
Dat is wat X wil: displays die liefde op het eerste gezicht zijn.
Y moet even schakelen dat het niet om een man, maar om een display gaat, maar dan zitten de dames op één lijn. ‘Aan een relatie moet je werken’ en daar zijn gelukkig richtlijnen voor.
Aan de hand van meerdere voorbeelden laten X en Y zien hoe je tot de ideale display komt waar klanten voor blijven staan en ‘wauw’ zeggen.
De leveranciers waren gecharmeerd van de romcom en dat is lekker voor de richtlijnen. Ik wil niet zeggen dat ze nu sexy zijn, maar wel dat ze meer worden gekoesterd.
Romcom, thriller, actiefilm; een genre kan kijkers verrassen, en dat is een ideaal uitgangspositie om een boodschap over te brengen. Zeker voor een drogisterijketen met als slogan ‘steeds verrassend, altijd voordelig’.
Je moet een genre wel serieus nemen en goed uitwerken.
Het script is ‘leading’, maar bedenk dat de medewerkers die het gaan spelen geen acteurs zijn. Je moet ze regisseren, coachen, geruststellen – ‘ook bij een speelfilm moet het soms 10 keer over’ – en zorgen dat ze een geloofwaardige rol neerzetten.
En dan de montage, waar je met muziek, het juiste beeldritme en effecten een genre fijn kunt slijpen.
De twee medewerkers die ik mocht regisseren, deden het geweldig. Dat hoorden ze niet alleen van mij, maar ook van collega’s die de video zagen. Dat is een mooie bijvangst; dat zo’n video binnen een organisatie wordt gedeeld en zo voor meer liefde op de werkvloer zorgt. Dat is ook in deze tijd waardevol.
Denk je nu: ik wil die romcom ‘love at first sight’ weleens zien, stuur me dan een mail: henkjan@broadcastyourbusiness.nl
Toen mijn dochter 16 werd, mocht ze kiezen welke stad we met het gezin in de meivakantie zouden bezoeken. Er was wel een restrictie: een stad in Europa of New York.
Je raadt het al, dat werd the New York, maar in vier opvolgende meivakanties was er een zure appel; twee keer een corona reisverbod, een keer haar eindexamen en een keer het eindexamen van haar broer. Ja, die wilde ook mee.
Inmiddels studeert mijn dochter en heeft ze geen meivakantie meer, maar rond hemelvaart waren er vrije dagen en vlogen we naar New York, ook bekend als het meest gebruikte filmdecor ter wereld. In het jaar voor corona werden er 300 films en 80 afleveringen van series opgenomen.
Brooklyn Bridge, Gran Central Terminal, Times Square, Williamsburg, Meatpacking District, Chelsea, Central Park, Greenwich Village, Soho, Little Italy; een filmliefhebber loopt van de ene filmscene in de andere. Dwalend door al die buurten dacht ik: die speelfilms zijn de beste vorm van citymarketing.
Ik droeg als vanzelf bij aan de promotie van de stad door mijn kinderen enthousiast te vertellen dat Gran Central Terminal vol was met walsende mensen in de film The Fisher King, en het bankje onder de Brooklyn Bridge was een iconisch beeld voor de film Manhattan van Woody Allen.
‘En over die brug lopen wij gewoon,’ riep ik enthousiast.
‘Wanneer gaan we shoppen?’ vroeg mijn dochter.
‘Ja,’ zei mijn zoon, ‘daar heb je een gele taxi. Die zie je ook in heel veel films.’
Voordat ik kon beginnen over de klassieker ‘Taxi driver’ had mijn zoon al zijn hand omhoog gestoken. Maar New Yorkse taxi’s stoppen zelden en zeker niet op een brug. ‘Gewoon doorlopen, jongen.’
Op Broadway hoopte ik op een verrassing zoals vrienden van mij was overkomen. Wandelend langs de theaters zagen ze een aankondiging van ‘a reading’ van een toneelstuk, waar ze zo naar binnen konden lopen. Op het podium zaten Naomi Watts en Al Pacino voor een handvol mensen hun rollen te lezen.
Daarvoor alleen zou ik al naar New York vliegen!
Wat een speelfilm voor New York is, kan een video voor jouw bedrijf zijn. Het filmisch in beeld brengen van jouw bedrijfspand is een eenvoudig, maar effectieve vorm van marketing. Je zegt: ‘Hier werken we hard aan onze diensten en producten voor jullie. Hier zijn we trots op. Kom gerust langs’.
En als je klanten langskomen, herkennen ze jouw pand, zoals ik buurten in new York herken, en die herkenning dat geeft vertrouwen. ‘Dit heb ik al eerder gezien’ wordt als positief ontvangen in de bovenkamer.
Wat ook goed werkt is een ‘landmark’ bij je pand, zoals het bankje bij de Brooklyn Bridge op de poster voor de film Manhattan. Zo’n ‘landmark’ kan van alles zijn; een kunstwerk bij de entree, een vitrine in de hal met je eerste product of een imposant trappenhuis waar oud en nieuw in elkaar overlopen.
Belangrijk is dat je er iets over verteld in je video. Een korte anekdote die mensen makkelijk kunnen onthouden. ‘Ik was 30 en werd op slag verliefd op dit vergezicht en daarom zit de afdeling innovatie op de 30e etage.’
Wedden dat klanten bij een volgend bezoek vragen of ze dat vergezicht mogen zien? En als je dan de tijd neemt om te vertellen wat er in de verte is te zien, is het bezoek is al grotendeels geslaagd. Tip: serveer er een goede lunch bij.
Wil je bij mijn langskomen om te brainstormen over je video, dan serveer ik er ook een lunch bij. Maar ik kom net zo graag bij jou lunchen. Heb je al trek? Mail naar henkjan@broadcastyourbusiness.nl
April = 15 jaar broadcastyourbusiness! Bij de lancering in april 2009 gebeurde er iets bijzonders: een reporter van het lokale Amerikaanse channel WBYT kwam op bezoek met de vraag: ‘Have the Dutch gone television crazy?’
Naast de bestaande 15 televisiezenders met landelijke dekking werd een nieuw concept geïntroduceerd: broadcastyourbusiness, met als doel: elke organisatie een eigen Online TV channel.
Deze internationale aandacht was opvallend en een Nederlandse journalist vertrouwde het niet. Hij dook erin en ontdekte dat de Amerikaanse reporter een acteur was, Michael Krass. ‘Got you,’ dacht de journalist en publiceerde zijn ontdekking…. om vervolgens te ontdekken dat het 1 april was.
De grap was geslaagd en broadcastyourbusiness van start.
De lanceringsvideo is hier nog te zien. https://vimeo.com/manage/videos/69431830
Het was geen mediastorm, maar een briesje waarmee we 15 jaar geleden van start gingen. We hadden de wind in de rug, want video was booming, mede dankzij You Tube dat 4 jaar eerder was opgericht.
De naam broadcastyourbusiness was trouwens geïnspireerd op de slogan die You Tube in die tijd voerde: ‘broadcast yourself’.
Mijn slogan werd: ‘broadcast your business – connect with your clients’.
Mediabureau Kobalt was de eerste die een Online TV Channel bestelde. Daar leek het niet op toen ik over het concept in gesprek ging met CEO Marceline Beijer. Ze gaf aan dat ze had besloten om communicatie te downsizen, maar na mijn pitch zei ze: ‘We gaan ervoor!’ Nogmaals bedankt Marceline!
In 2010 woonden we zo’n beetje op de Woonbeurs Amsterdam; overdag maakten we opnames met designers, trendsetters, standhouders en redacteuren van woonbladen als VT Wonen, Eigen Huis & Interieur en 101 Woonideeën. ’s Middags begonnen we met monteren, zodat er ’s avonds een aflevering van Woonbeurs TV live kon gaan. Een super ervaring met dank aan Ingrid van Schooten.
‘Story’ werd in de loop der jaren mijn stokpaardje, omdat digitale camera’s betaalbaarder werden en videomakers als paddenstoelen uit de grond schoten, maar een verhaal vertellen bleek een vak apart.
Mijn achtergrond als scenarioschrijver bleek cruciaal toen in 2020 ‘webinar’ het woord van het jaar werd. Hoe houd je een publiek een uur lang online geboeid? Het antwoord is een oude scenario-regel: ‘Don’t tell ‘m, show ‘em.’
Actie, er moet iets gebeuren in beeld, ook als het een talkshow is. Met een strakke spanningsboog, afwisseling, cliffhangers en interactie maakten we Online TV-shows.
Dat doen we nog steeds en daarmee lijkt na 15 jaar de cirkel deels rond; het werden geen channels, maar Online TV-shows. En daarnaast nog steeds veel video’s, die we schrijven, regisseren en produceren.
Ik wil al mijn opdrachtgevers van de afgelopen 15 jaar een dikke hug geven voor het vertrouwen en de samenwerking.
Wat de toekomst brengt? Ik verwacht een video-boost met AI dimensies die ons zullen verrassen en verbazen.
It’s video, but not as we know it.
Stay tuned.
Wil je iets mailen over 15 jaar broadcastyourbusiness? Stuur het naar: henkjan@broadcastyourbusiness.nl
Hoyte van Hoytema ontving vorige week een Oscar als director of photography van de film Oppenheimer. Een gewone jongen uit Dinteloord op de top van film Olympus. Waar een klein land groot in kan zijn.
Hoewel… Hoyte werd twee keer afgewezen voor de filmacademie in Amsterdam en heeft nog nooit een Nederlandse film gedraaid. Ook staat hij niet te popelen om dit te gaan doen, zo las ik in het verslag van de Oscar-night.
Is Hoyte nog steeds boos vanwege die afwijzingen voor de filmacademie? Nee, hij is ons landje allang ontgroeid met titels achter zijn naam zoals Dunkirk, Interstellar, Her en James Bond’s Spectre.
Hoyte volgt in de voetsporen van Jan de Bont (o.a. Die Hard, The Hunt for Red October), Theo van de Sande (o.a. Blade, Volcano) en wijlen Robby Müller (o.a. Paris, Texas met in de hoofdrollen Harry Dean Stanton en de gitaar van Ry Cooder); Nederlandse directors of photography die het hebben gemaakt in Hollywood.
Theo van de Sande zegt in een Volkskrant artikel over succesvolle Nederlandse cameramensen: ‘Als ze in Amerika horen dat de cameraman uit Nederland komt, halen ze altijd meteen die Dutch masters erbij: Rembrandt, Van Ruysdael en Vermeer…. Je groeit op met dat ontzettend mooie, lage Nederlandse licht. Heel anders dan wat ze kennen in Hollywood. Echt gruwelijk daar, dat licht.’
Aanrader: de documentaire Dutch Light over de invloed van het Hollandse licht op schilders in de Gouden Eeuw en schilders van nu.
Hoyte sloot zijn Oscar-speech af met een oproep aan aspirant-filmmakers om zich net als hij toe te leggen op dat ‘ongelofelijke nieuwe hippe celluloid’. Dat fysieke filmmateriaal, dat het steeds vaker aflegt tegen de digitalisering van de cinema, maakt alles ‘zo veel mooier,’ aldus Hoyte.
Dat citaat is een mooi bruggetje naar een artikel in het wetenschappelijke katern van de Volkskrant over het Open AI programma Sora. Simpel gezegd werkt dat zo: je voert een tekst in en Sora zet dit om naar video. Dat konden al meer programma’s, maar Sora tilt het naar een ander niveau, aldus Theo Gevers, hoogleraar computer vision aan de Universiteit van Amsterdam.
‘Het beeld is haarscherp, vele malen beter dan andere AI-modellen van het moment. Daarnaast zijn de video’s een minuut lang, in plaats van een paar seconden. Sora is eigenlijk onvergelijkbaar met de concurrentie,’ aldus de hoogleraar.
De kwaliteit van deze tekst-naar- video programma’s is in één jaar tijd zoveel beter geworden dat ik de vraag stel: wint Sora over een paar jaar een Oscar? Kan Hoyte dan zijn 25 kg zware camera waarmee hij dat ‘hippe celluloid’ maakt aan de wilgen hangen?
Oscars 2027
Beste film: Bye bye Humans.
Script: ChatGPT
Director of photography: Sora.
Even inzoomen: Sora maakt een video door enkele afbeeldingen, ook wel ‘frames’ geheten, aan elkaar te plakken. De objecten in opeenvolgende frames staan steeds op een net iets andere plek, waardoor de illusie van een vloeiende beweging ontstaat, staat in het artikel.
Maar hoe komt Sora aan haar afbeeldingen?
Het programma wordt getraind door talloze video’s en foto’s te bekijken, elk voorzien van labels die beschrijven wat op de foto’s te zien is.
En daar zit een juridisch addertje onder het gras. Net als ChatGPT dat getraind wordt door talloze artikelen te lezen waarop copyright rust, geldt dat ook voor de video’s en foto’s die Sora bekijkt. De rechten daarvan liggen bij derden.
Is Sora dan het betere jatwerk? En worden de Oscars over een paar jaar een strijd tussen juristen. Wordt het dan een nagelbijtende thriller? Of een romcom waarbij Sora het hippe celluloid verleidt?
Sora komt later dit jaar beschikbaar voor het grote publiek. Ik kan niet wachten om de mogelijkheden te verkennen, maar tegen mijn opdrachtgevers zeg ik nu al: blijf eigen content filmen, want dat voorkomt gedonder met copyright. Gebruik Open AI programma’s als Sora om je eigen content spectaculairder en mooier te maken. Dan omzeil je een juridische valkuil en heb je ‘best of both worlds’.
Vragen, ideeën, behoefte aan meer informatie? Mail me rechtstreeks: henkjan@broadcastyourbusiness.nl
De Tatta’s, Hardcore never dies, Soof, Anne+, Mocro Maffia; de makers van deze commercieel succesvolle films en series komen aan het woord in de podcast The Bigger Picture.
Initiatiefnemer en interviewer is Jeroen Koopman, oprichter van film- en productiehuis NewBe. Inmiddels is aflevering 8 van The Bigger Picture online en veel van de makers die Jeroen interviewt zijn selfmade mannen en vrouwen. De meesten hebben vaak zonder filmacademie met vallen en opstaan hun eigen succes gecreëerd.
Het zijn makers en ondernemers die niet aankloppen bij het filmfonds voor subsidie, maar deals sluiten met Netflix, Amazon prime Video, Videoland of de NPO. Dat maakt de verhalen in deze podcast entertaining en inspirerend voor mij als corporate videomaker.
Jeroen Koopman durf ik ook een selfmade media-man te noemen.
Ik interviewde hem zeven jaar geleden voor mijn column Hitchcock & the age of video. ‘Al onze producties zijn een mix van social, story en personality,’ zei hij toen, ‘we ontwikkelen merken voor de digital content era met een focus op millennials en Gen-Z.’
Ik had hem toen kort daarvoor ontmoet op het Nederlands filmfestival, waar hij vertelde over zijn toen nog uit te komen film Misfit. Het klonk als een jongensboek; zonder subsidie je eerste speelfilm zelf produceren en financieren. Er waren 150.000 bezoekers nodig om uit de kosten te komen, vertelde hij.
Het werden er veel en veel meer en inmiddels zijn er meerdere Misfit-films en remakes voor andere landen uitgebracht.
Niet lang na dat interview heb ik een idee voor een comedyserie bij hem geptiched, want het contact was warm geweest. Jeroen was enthousiast, maar zijn creatieve team geloofde er niet in.
Ach, iedereen kan zich vergissen – grapje-.
Het creative team heeft een neus voor succes, want de prijzenkast bij NewBe is goed gevuld, o.a. met een Emmy Award; een Amerikaanse prijs die wordt uitgereikt om buitengewone prestaties in de televisie-industrie te belonen.
Een rode lijn door de podcast is het spanningsveld tussen artistieke creatie en commercie. Rachel van Bommel, eigenaar van Millstreet Films met titels als Loft, Soof en Anne +, vertelt dat ze als gastdocent op de filmacademie het gevoel kreeg dat er al een kruisje achter haar naam stond. ‘Wij houden van een ander soort films,’ zeiden studenten haar zonder gêne.
Kaja Wolffers, Head of Content and Programming bij Amazon Prime Video, vindt dat we film te veel als kunstproject zien. Hij meent dat de filmacademie anders georganiseerd moeten worden. En dat filmstudenten veel beter zouden worden als ze ervaring opdoen bij producenten waar ze nu een kruisje achter de naam zetten.
Jamal Attache, producent en regisseur van De Tatta’s vertelt hoe zijn film bijna werd gecanceld voordat die was gemaakt. Aanleiding was een aankondiging die verkeerd werd geïnterpreteerd in de pers. In een talkshow ging zijn project over tafel als ‘iets wat echt niet meer kan’. De redactie had niet de moeite genomen om hem vooraf te bellen.
Gevolg: acteurs trokken zich terug, soms op aanraden van hun agenten. Paniek in de tent bij Jamal, maar uiteindelijk een happy end: de film werd gemaakt en met 700.000 bezoekers in de bioscoop was het wekenlang de beste bezochte speelfilm in Nederland.
Het is een uitdaging om mensen naar de bioscoop te krijgen, maar het is wellicht een nog grotere uitdaging om mensen naar een corporate video te laten kijken met als doel dat ze in actie komen.
Dat is het spanningsveld waar ik dagelijkse in werk. Ook hier is er continu een afweging tussen commercie en artistieke creatie. Dat gaat gepaard met interessante gesprekken, want opdrachtgevers kunnen huiverig zijn voor een opvallend idee, want: ‘we zijn een serieus bedrijf.’
Anderen geven juist artistieke vrijheid en investeren in concepten en scripts, want ze weten dat corporate video markt een vechtmarkt is, waar je moet opvallen en scoren.
Mijn punt: durf, sta open voor ideeën, zet geen kruisjes achter namen, en onderzoek waar artistieke creatie en commercie elkaar versterken. Anders gezegd: kijk naar Het Grotere Plaatje.
The Bigger Picture is o.a. via Spotify te beluisteren.
Wil je brainstormen hoe video in jouw Grotere Plaatje past, mail me dan rechtstreeks: henkjan@broadcastyourbusiness.nl